32.1 C
تهران
تیر ۱۶, ۱۳۹۹
دیپلماسی انرژی
گزارش منطقه منتخب

آیا جنگ خط لوله در سوریه تمام شده است؟

توافق بین روسیه و ترکیه “منطقه امن” را در امتداد مرز ترکیه راه‌اندازی می‌کند و گشت‌های نظامی مشترک روسیه و ترکیه در این منطقه انجام خواهد شد.

مذاکرات در سوچی، طولانی- بیش از شش ساعت- ، پرتنش و سخت بود و سرانجام یک نقشه راه برای آرام کردن شمال شرقی سوریه برنامه ریزی شد.

با این شرایط نیروهای کرد YPG ، به خصوص در  امتداد تل ابیض و رأس‌العین مجبور به عقب نشینی و حتی انحلال خواهند شد و از طرفی  مجبور خواهند بود که بسیاری از مناطق شهری بسیار محبوبشان از جمله کوبانی و منبیج را رها کنند. ارتش عرب سوریه در شمال شرق سوریه مستقر شده  و تمامیت ارضی سوریه که یک ضرورت مطرح شده از سوی  پوتین بود، حفظ خواهد شد.

این یک حالت برد- برد- برد برای سوریه، روسیه و ترکیه  بوده و ناگزیر، پایانی بر یک کردستان سوری کنترل شده توسط تجزیه طلبان خواهد بود. نکته قابل توجه آنجاست که سخنگوی ترکیه، بر “تمامیت ارضی” سوریه و “وحدت سیاسی” تأکید کرده که  این نوع سخنان تا همین اواخر از سوی آنکارا شنیده نشده بود.

در همان روز که این اتفاق در سوچی رخ می‌داد، اسد از خط مقدم در ادلب ( منطقه جنگی غیر‌رسمی که ارتش سوریه، متحد با نیروی هوایی روسیه، سرانجام از شبه نظامیان جهادی که بسیاری از آن‌ها به معنای واقعی کلمه تا دیروز تحت پشتیبانی ترکیه بودند، پاکسازی کرد ) بازدید می‌کرد. این به وضوح نشان می‌دهد که چگونه دمشق، آرام  اما به طور قطعی، پس از هشت و نیم سال جنگ، در حال بازیابی استقلال قلمرو خود است.

چه کسی نفت سوریه را به دست می‌آورد؟

با وجود تمام نتایج هیجان‌انگیز در سوچی، هیچ اشاره‌ای به یک موضوع مهم نشده است: چه کسی کنترل میادین نفتی سوریه را به دست می‌گیرد، این نکته پس از توئیت رئیس جمهور ترامپ که در آن اظهار داشت: “ایالات متحده امنیت نفت را تضمین می کند.” اهمیت بیشتری پیدا کرد، اما کسی نمی‌داند منظور او کدام نفت است. اگر منظور او نفت سوریه باشد، این خلاف قوانین بین‌المللی است. ناگفته نماند که واشنگتن هیچ تعهد یا قانونی – از سازمان ملل یا هر کس دیگری- برای اشغال قلمرو سوریه در دست ندارد.

پنتاگون اعلام کرد که یک گروه از “نیروی باقیمانده در سوریه” ممکن است در نزدیکی چند میدان نفتی مستقر شوند تا مطمئن باشند که نفت دوباره به دست داعش نمی‌افتد. ارتش سوریه این مسئله را به هیچ وجه نخواهد پذیرفت، زیرا اکنون کاملاً درگیر یک تلاش ملی برای بازیابی منابع غذایی، کشاورزی و انرژی کشور است. استان‌های شمالی سوریه دارای آب زیاد، سدهای برق آبی، نفت، گاز و مواد غذایی هستند.

 

نقشه بالا موقعیت پایگاه‌های ایالات متحده در سوریه را در اوایل ماه اکتبر نشان می‌دهد، اما این نقشه به سرعت در حال تغییر است. ارتش سوریه در حال حاضر تلاش می‌کند تا میادین نفتی اطراف رقه را بازیابی کند، اما  به نظر می‌رسد که پایگاه استراتژیک “Ash Shaddadi” ایالات متحده هم‌چنان در سوریه مستقر است. در مدت اخیر سربازان ایالات متحده کنترل بزرگ‌ترین میدان نفتی سوریه، العمر، در شمال شرق را تحت کنترل داشتند.

از سوی دیگر اتهاماتی از سوی منابع روسی مطرح شده‌اند که مزدوران استخدام‌شده توسط شرکت های نظامی ایالات متحده شبه نظامیان جهادی از جمله مغاویر الثوره (“ارتش قبایل آزاد”) را برای خرابکاری در زیرساخت‌های نفت و گاز سوریه و یا فروش نفت و گاز سوریه به منظور رشوه دادن به رهبران قبایل و عملیات‌های جهادی مالی آموزش داده اند. البته پنتاگون این موضوع را انکار کرده است.

خط لوله گاز

طبق بحث های مطرح شده توسط کارشناسان، سوریه تا حد زیادی تحت تاثیر یک جنگ کلیدی با عنوان ” Pipelineistan ” بوده است- که نه تنها در مورد خطوط لوله در داخل سوریه و ممانعت ایالات متحده از تجاری‌سازی منابع طبیعی سوریه از سوی دمشق مطرح می شود، بلکه بیشتر از همه حول سرنوشت خط لوله گاز ایران- عراق- سوریه است که در یک تفاهم نامه که در سال ۲۰۱۲  مورد موافقت قرار گرفت، قرار دارد.

این خط لوله با گذشت سال‌ها همواره نه تنها برای واشنگتن بلکه برای دوحه، ریاض و آنکارا یک خط قرمز بوده است.  اما در شرایط جدید با سرمایه گذاری های بزرگ به ارزش ۲۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی سوریه، شرایط نسبت به گذشته تغییر کرده است.

 

تاریخ: ۲۰۱۹/۱۰/۲۵

منبع: اویل پرایس

Related posts

چرا حمله به نفتکش ها در خلیج فارس با واکنش بازار نفت مواجه نشده است؟

ali

پرونده ویژه: بررسی بازار فرآورده‌های نفتی در کشورهای منطقه (جمهوری آذربایجان)

ali

ژاپن در آستانه سرمایه گذاری در جدیدترین پروژه ال ان جی روسیه

ali

ارائه دیدگاه